بلندی صدا و تاثیر آن بر شنوایی

بلندی صدا

بلندی صدا بر حسب واحدی به نام دسی‌بل، با مخفف “dB” اندازه گیری می‌شود.

وضعیت شنوایی بر روی جدولی به نام ” ادیوگرام” نمایش داده می‌شود.

در ادیوگرام شدت نسبی اصوات بر روی نموداری از حدود صفر (که نمایانگر میانگین کمترین صدای قابل شنیدن است) تا حدود dB 100 (که نمایانگر سطحی از صدا است که اغلب افراد مردم آن را بلند و ناراحت کننده قلمداد می‌کنند) نشان داده می‌شود.

گفتار معمولی بین ۵۰ تا ۶۰ دسی بل است.

جدول زیر مقیاس صوت بر حسب دسی بل را نمایش می دهد.

پیشگیری از افت شنوایی بلندی صدا

 

هنگامی که افراد در معرض صدای بیش از حد بلند قرار گیرند سازه های حساس گوش داخلی از جمله سلول های مویی ممکن است آسیب ببینند و باعث از دست دادن شنوایی ناشی از صدا شوند (NIHL).

البته کم شنوایی انواع و اقسام مختلفی دارد و شایعترین کم شنوایی ناشی از افزایش سن است که به آن پیرگوشی گفته می شود.

کاهش قرارگیری در معرض صدای بلند به وسیله ی افزایش آگاهی درباره ی خطرات آن تا حد زیادی می تواند از پیرگوشی زودرس جلوگیری کند. افرادی که بخاطر شغل شان در معرض صدای بلند قرار دارند، بایستی به طور سالیانه از نظر شنوایی چک شوند.

افرادی که در معرض بلندی صدا قرار می گیرند، در ادیوگرام یا نوار گوش آنها، افت شنوایی در فرکانس بالا مشاهده می شود.

این افت ها در فرکانس های ۴ هزار و ۸ هزار دیده می شود.

وزوز گوش یکی از شایعترین عوارض افت شنوایی در فرکانس های بالا می باشد.